Swapna Kavita

नका समजू अबला स्त्रीला आहे ती सबला या सृष्टीची निर्मिती एका मुलाची जन्मदात्री एका लहान जीवाला या जगात आणावयाचे त्याला गर्भात वाढवण्याचे सामर्थ्य  आहे स्त्रीमध्ये असंख्य कळा सोसण्याचे सहनशक्तीचे वरदान परमेश्वराने दिले फक्त स्त्रीला सहनशक्ती संपल्यावर धारण करते तीच स्त्री रौद्र रूपाला सहन करते म्हणून समजू नका अबला सर्व जग पुजते रौद्ररूपी महाकालीला नका समजू शक्तीहीन स्त्रीला आहे ती सबला या सृष्टीची निर्मिती नका समजू तिला अबला About the poem Over the years, women were treated as inferior to men. People think women are weak. But, women are actually strong. She has the strength to give birth to a child. She has the strength to bare the pain while delivering a child. She has tolerance and patience. But her patience is tagged as her weakness. If women are weak, then why do we worship deity like 'Mahakali'..? Don't consider woman as weak. She is the strongest who can create this world.

चालता वाट जीवनाची घरातून बाहेर पडले सुरक्षेचे कवच आता नाहीसे झाले टाकले पाऊल घराबाहेर एक नवीन वाट शोधावया चालता चालता घनदाट जंगल दिसले घाबरत पुढे पाऊल टाकले या घनदाट जंगलात कुठेतरी हरवून जाते जंगलातून बाहेर निघण्याचा रस्ता शोधण्याचा प्रयत्न केले शोधता शोधता एक दिवस सुर्य प्रकाश दिसला जीवनाची ती वाट जंगलाबाहेर घेऊन आली बाहेर आल्यावर समजले आपली भीती नाहीशी झाली जंगल होती जीवनाची वाट पोहचले ध्येयाकडे पार करून जी.... About the poem In our lives, we have some goals to achieve. At some point in our lives we have to step forward without anyone's help. Our parents are the ones who are always there for us. But to achieve something in life we have to step outside the door where there is no one to protect us from outside world. We have to survive in this world on our own. Many  problems will come in our way, but we should be strong to fight those problems and rise again. Even if we are in a dark dense forest there will be a ray of sunlight and hope. We should sear...

काय बोलावे कधी उमजत नाही  काय बोलावे कधी कळत नाही  नसते कधी दुखवायचे कुणाला  पण नकळत दुखवून जातो कुणाला  बोलता बोलता बोलून जातो नकळत कधी दुखवून जातो  बोलायचं असतं एक  बोलून दुसरेच जातो सांगायचं असतं एक  सांगून दुसरेच जातो  खूप काही सांगायचे आहे  पण काय बोलावे कळत नाही  कळेल अर्थ सगळ्यांना  असं काय बोलावे कळत नाही  काय बोलावे कधी  का कधी कळलेच नाही ... About the poem  Sometimes we want to tell so many things, but we can't express them.  What to say we really don't know. We want to say something, but we lend up saying something else. We don't want to hurt anyone, but we do hurt without knowing.  'काय बोलावे ...?' is a poem in which I expressed my feelings. It sometimes really happens that we want to tell so many things, but we don't know what to speak and how to express everything. And at last we end up hurting other person. 

माणूस म्हणतो  मी खूप दुःखी  माणूस म्हणतो  आभाळाएवढं दुःख  माथ्यावरती कधी प्राण्यांना विचारलं का त्याची व्यथा,  त्याचं दुःख ते बिचारे मुके न बोलू शकले कधी आपले दुःख मात्र माणूस म्हणतो मी आहे दुःखी आभाळाएवढं दुःख माथ्यावरती कधी न विचार केला दुसर्‍यांचा आपलं दुःख हे सर्व श्रेष्ठ हासडून लावलं दुसऱ्यांना प्राण्यांना, माणसांना न ऐकताच त्यांची  व्यथा असेल कदाचित तोच एक ध्यास तीच असेल जीवनाची एक आस असेल कदाचित देणारा एक श्वास. About the poem We humans are so selfish, we never think of others. We only think of ourselves. We never think of animals, what pain they must be suffering. We always think of ourselves. We think our problems are the greatest problems. And anyone come to us asking for help or talk to us, we really don't care. We give ascuses and try to ignore them. But sometimes we could be the  only hope for those people who come to us asking for help or for those who come to talk to you. So never ignore those people for...

            कुठे  हरवून गेले कुठे हरवून गेले  ते निरागस बालपण ना कसली चिंता ना कुणाची पर्वा बेफिकीर, बेधुंद हसणारे खेळणारे ते  एक सुंदर जग कुठे हरवून गेले ते निर्मळ निरागस मन ते स्वच्छन्द जग लोक काय म्हणतील याची न कधी होती फिकीर होते जे मनात होते  तेच करत आता मोठे झाल्यावर जगाचा विचार करत जगत आहे मरत मरत हवे ते बालपण परत जगायचे आहे हसत खेळत होऊन बेफिकीर एकदा परत जगायचे आहे ते बालपण ते हरवलेले बालपण मिळवायचे आहे परत शोधायचा आहे तो आनंद परत एकदा बालपण जगत About the Poem In our childhood we are free,  we don't have any tensions, or any other problems. We just enjoy life.  We don't think what people will think or what people will say. We just do things which we like. But as we grow up, our childhood and childish behavior fades. 'What people will think? ' this question always come to our mind. And somewhere we stop enjoying our life the way we used to in our childhood. So ' कुठे हरवून गेले ' ...

'Swapna Kavita' is a blog about my poems.  I never thought I could write poems. But when some thoughts, lines came in my mind I started writing it and then I started writing poems. But very few people know that I write poems. This blog gives me a platform to showcase my skill of writing poems. I have just started writing some poems and this blog may motivate me to write more poems and let people know about my talent of writing poems.